مدتی وضع مالی‌ام توپ توپ بود، می‌رفتم سراغ «آرش» نامی که در میدان جمهوری یک زیرزمین خیلی شیک و تر و تمیزی داشت. آن زمان تازه مشتری‌ها تلفنی شده بودند و اکثرشان هم موبایل داشتند. آرش دو سه تا وردست داشت که جنس سفارشی مشتری‌های خیلی مایه‌دارش را در خانه طرف می‌بردند.

اما خیلی‌ها هم بودند که جا برای کشیدن مواد نداشتند و پیش آرش می‌آمدند. اگر کسی می‌خواست آنجا جنسش را مصرف یا به قول خودشان «امتحان» کند، می‌دانست که باید پول جا را هم بدهد. برای خیلی‌هایشان این پول که رقمی نبود. آنجا توی هر اتاقش وسایل مخصوص یک کار خلاف جور بود و آنهایی که برای آرش کار می‌کردند در ازای جنس خوب و جای خواب مجانی وظیفه داشتند، همه جوره وسایل راحتی مشتری‌ها را جور کنند.

... چه می‌دانم.... مثلا برای تریاکی‌ها چای و نبات و منقل آماده می‌کردند و برای بنگی و گراسی‌ها موسیقی دلخواهشان را می‌گذاشتند. تریاکی که «آرش» می‌فروخت با آنچه توی خیابان ساقی‌های دیگر دست مشتری‌شان می‌دادند فرق داشت. به قول خودش تریاکش «زعفرانی» بود. می‌گفت هر چه رنگ تریاک روشن‌تر باشد، بهتر است.

البته همه جنس‌هایش اعلا بودند که مشتری‌هایش را وادار می‌کرد از ولنجک، نیاوران، پاسداران و نمی‌دانم، تهرانپارس به میدان جمهوری بکشاند.

مثلا حشیش مارک‌دار بود. آن وقت «سه ستاره طلایی» خیلی مد بود. روی تکه‌های یک کیلویی‌اش، 3 تا ستاره طلایی مهر شده بود یا گراس که علف هم به آن می‌گویند، هزار جور مختلف دارد. از کسی که توی باغچه خانه‌اش می‌کارد تا جنسی که بذرش را از کلمبیا می‌آوردند. آرش هم توی پاسیو خانه‌اش زیر نور مهتابی گراس یا همان «ماری جوانا» کلمبیایی کشت می‌کرد. پایش خون مرغ و چیزهای دیگری می‌ریخت که به گفته مشتری‌هایش 10 برابر بقیه گراس‌ها، نئشگی داشت. آرش این طریق پرورش ماری جوانا را در هلند یاد گرفته بود.

یادم است آن موقع جز حشیش، گراس، تریاک و هروئین کمتر جنس مخدر دیگری توی ایران بود. اما «آرش» آن زمان «کوکائین» که به آن «کک» می‌گفت را داشت. شاید یکی دو نفر تو ایران «کک» می‌فروختند. می‌گفتند یک نفر توی پارک ملت هست که این جنس را دارد. یکی هم آرش بود که 10 سال پیش هر گرم آن را 100 هزار تومان می‌فروخت. آن هم فقط دست مشتری‌هایی می‌داد که می‌دانست بلدند چه جوری مصرف کنند تا «اور دوز» یا همان مرگ ناشی از مصرف زیاد سراغ‌شان نیاید.