| تبليغات | X |
 |
 |
|
| ...بي گمان زيباست آزادي، من اما دوست دارم در قفس باشم كه زيباتر بخوانم... |
|
هنوز براي خيلي ها قابل باور نيست كه همه ما در درون خود ديكتاتورهاي كوچكي داريم كه گاه بزرگي مان را زير سوال مي برد (البته اگر بزرگ باشيم). اما تا پايش بيفتد از تهديد آزادي ها مي گوييم و فرياد اسارت سر مي دهيم و مي ناليم. اين ديكتاتورها را مي شود هر روز و هر روز در زندگي روزمره مان ديد. |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه یازدهم اسفند 1387ساعت 15:24 توسط اميد توشه |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
در زندگي روزمره مان هميشه دوست داريم ديگران مخاطب ما باشند تا اينكه ما مخاطب آنها.
در روزگار تنهايي و بي همدلي ( همزبون كم نيست ) سعي كنيم صداي ضعيف ديگران را در غوغاي منم كردن ها و خودخواهي ها بشنويم. شايد غريقي كمك مي طلبد و افتاده اي دستي مي خواهد شايد..... دست نوشته های امید توشه روزنامه نگار بی مخاطب |
|
|