دنياي مسخره اي است. پر از سياهي، دروغ، نامردمي. همه به سطحي ترين شكل ممكن به قضايا نگاه مي كنند، چرا كه آبشخورهاي آنها در جامعه نزديك به هم است. به همين دليل است كه مفاهيمي نسبي چون خوشبختي، دوست داشتن، عشق و موفقيت، توسط همين افراد تعريف هايي به خود مي گيرند كه وقتي آنها را مي شنوي، جدا از حالت تهوع، خودت را تنهاي تنها حس مي كني.......تنها، چون با قواعد و تعاريف آنها جور در نمي آيي و هر دفعه تنهاتر از قبل مي شوي تنها و تنهاتر...

پيدا كردن كسي كه لياقت دوستي، محبت و از همه مهمتر عاشقي را داشته باشد واقعا سخت و غير ممكن است. اما اينكه لياقت آن را داشته باشد كه عشق تان ادامه پيدا كند، از آن غير ممكن تر است.