هر روز احساس می کنم که کسی در باد فریاد می زند

احساس می کنم از عمق جاده های مه آلود یک آشنای دور مرا صدا می زند.

خداوندا سرنوشت مرا خیر بنویس

تقدیری مبارک

تا آنچه را که تو زود می خواهی دیر نخواهم

و آنچه را که تو دیر می خواهی زود نخواهم.

آدمها یک وقتهایی چیزهایی را به زور از خدا می خواهند و برای به دست آوردنش خودشان را به آب و آتش می زنند اما بعد یک اتفاقی می افتد و می فهمند که چقدر به نفعشان بود اگر آن چیز را به دست نیاورده بودند و از داشتنش پشیمان می شوند.

چقدر خوب بود اگر آنقدر به خدا اعتماد داشتیم که ازش می خواستیم چیزهایی که برایمان خیر است را به ما بدهد.آنقدر اعتماد داشتیم که می توانستیم خودمان را در خیرخواهی او رها کنیم  و سرنوشتمان مثل داستان آن کوهنوردی که در یک متری زمین طناب را رها نکرد نمی شد.

من می نویسم

تا اشیا را منفجر کنم ؛نوشتن انفجار است

می نویسم

تا روشنایی را بر تاریکی چیره کنم

و شعر را به پیروزی برسانم

می نویسم

تا خوشه های گندم بخوانند

تا درختان بخوانند

می نویسم تا گل سرخ مرا بفهمد

تا ستاره پرنده

گربه  ماهی و صدف

مرا بفهمد

می نویسم

تا دنیا را از زندانهای هلاکو

از حکومت نظامیان

از دیوانگی اوباشان

رهایی بخشم

می نویسم

تا زنان را از سلولهای ستم

از شهرهای مرده

از ایالتهای بردگی

از روزهای پر کسالت سرد وتکراری

برهانم

می نویسم

تا واژه ها را از تفتیش

از بو کشیدن سگها

و از تیغ ساسور

برهانم

می نویسم

تا زنی را که دوست دارم

از شهر بی شعر

شهر بی عشق

شهر بی اندوه و افسردگی

رها کنم

می نویسم تا از او ابری نمبار ببارم

تنها زن و نوشتن ما را از مرگ می رهاند.

(نزار قبانی)