زبان مادری را تسخیر می کنم

فعلها را اسمها را نحو هارا

آعاز اشیا را دور می ریزم

و با زبانی نو

که آهنگ آب دارد و پیام آتش

قرن آینده را روشن می کنم

و زمان را در چشمانت باز می ایستانم

و خطی را پاک می کنم

که جدا می مند

زمان را از این لحظه

تکیه داده ام

به باد

باعصای استوایی ام

روی ریسمان آسمان

 ایستاده ام

بر لب دو پرتگاه ناگهان

 ناگهانی از صدا

ناگهانی از سکوت

زیر پای من

دهان دره سقوط

باز مانده است

ناگزیر

با صدایی از سکوت

تا همیشه

روی برزخ دو پرتگاه

راه می روم

سرنوشت من سرودن است