انتظار داشتم در مورد گل شقايق بيشتر كامنت ببينم.... اما همه كه مثل من اين شانس و ندارن تا يك غروب بهاري ماهه اردي بهشت، بتونن درد دل شقايقي رو بشنوند......

البته فكر مي كنم "سهراب" هم تونسته بود با شقايق ها حرف بزنه، اما اون چهل ساله پيش تو كاشان و من اينجا تو ارتفاعاته دربند.... مكانش دقيقا يادمه، مگه اصلا ميشه گلي به حرف بياد و تو زمان مكان و محتواش و يادت بره؟

مگه شازده كوچولو روزي كه گل سرخش واسه اولين بار حرف زدو فراموش كرد. تنها تفاوت ماجراي ما اينه كه شازده كوچولو عاشق گلش شد و اول فكر كرده بود يك نوع جديد از درخت "بائوبابه" ،اما من نه عاشق شقايق شدم و نه فكر كردم اون گياه ديگه اي جز شقايقه.

سهراب فرصت نكرد تعريف كنه، اما من تعريف مي كنم، ولي نه به اين راحتي.....به پست قبلي مراجعه كنيد.

 تا به حال فكر كرديد چرا قلب گل هاي شقايق سياه است؟

مي دانيد چرا هيچ زنبور عسلي روي اين گل نمي نشيند؟

و چرا به اين گل، هميشه عاشق مي گويند؟

من پاسخ اين سوال را مي دانم. آخر شقايقي روشن در دامنه هاي دربند برايم تعريف كرد كه چرا قلب عاشقترين گل جهان سياه است...

منتظر كامنت هاي شما هستم

من در تاريخ بهمن ماه سال 1357 در تهران به دنيا آمدم و در رشته نرم افزار تحصيل كردم. اولين مطالبم در سال 76 در هفته نامه مهر به چاپ رسيد اما كار حرفه اي مطبوعاتي را دو سال پس از آن آغاز كردم.

از شروع دهه جديد همزمان با كار در هفته نامه پيام آور كه از نشريات تاثير گذار آن زمان در زمينه مسايل اجتماعي بود. به صورت پراكنده در روزنامه هاي اصلاح طلب به خصوص در سرويس هاي اجتماعي و گزارش مطالبم به چاپ مي رسيد.

 پس از اين دوران به دعوت دبير وقت سرويس گزارش و گفتگو روزنامه ايران از آن تاريخ يعني پاييز 81 تا زمان تعطيلي موقت اين روزنامه در چند هفته پيش همكاري ما قطع نشد. البته هفته نامه ايران جمعه در يك سال اخير مطالب و گزارش هاي اجتماعي بسياري به نام اميد توشه به چاپ رسانده است.

پس از تولد ياس نو و تا زمان تعطيلي اين روزنامه سه روز در هفته صفحه زنان را با كمك ساير اعضاي تيم مطبوعاتي همكارم به سرانجام مي رسانديم چنان كه برخي مطالب حقوقي به چاپ رسيده در اين صفحه بحث هاي گوناگوني را در مجلس ششم به وجود آورد. البته عمر ياس نو نيز طولاني نبود همان گونه كه عمر جمهوريت چنين بود.

به دعوت سهيل معيني عضو شوراي سياست گذاري روزنامه جمهوريت كه مسئوليت صفحات اجتماعي را نيز به عهده داشت در اين روزنامه مشغول به فعاليت شدم ادامه كاري كه در ياس نو آغاز كرده بودم (صفحه زنان)  به اضافه صفحه جوانان كه يك روز در ميان در اين روزنامه به چاپ مي رسيد را ادامه دادم اما عمر اين روزنامه هم چون گل كوتاه بود.

 اما ديگر تعطيلي متناوب نشريات و عدم امنيت شغلي برايم مشكل آفرين شده بود. از يك سو عشق به نوشتن و تنفس در فضاي تحريريه و از سوي ديگر دغدغده هاي مالي مرا بر سر دو راهي قرار داده بود كه مجبور به انتخاب بودم و سرانجام با درخواست مديران همشهري محله مجبور به انتخاب شدم.

رفته رفته و با روي روال افتادن اين نشريات و حضور نيروهايي كه از مساجد محلات به عنوان خبرنگار افتخاري جذب مي شدند نيروهاي حرفه اي كنار گذاشته شدند .در مدت يكسال گذشته ضمن تقويت همكاري با روزنامه ايران و همكاري مستمر با ايران جمعه زندگي و حرفه محبوبم را گذراندم.

جدا از تجربه فعاليت در سرويس هاي گزارش، گفتگو و نيز جامعه، در روزنامه هاي ايران ورزشي جهان فوتبال و نگاه ورزشي سابقه ورزشي نويسي را نيز دارم و در سرويس هاي ادب و هنر و سياسي نويسي براي نسل روزنامه نگاران دوم خرداد كه جزو ضرورت ها بوده است نيز چون سرويس اقتصادي و... سابقه فعاليت دارم. 

به ياد بياوريم روزهاي كودكي كه چقدر خوب بودند يا اي كاش به آن روزها برگرديم.... من اما متنفرم از آن روزها كه در ميان ازدحام آدم بزرگها چيزي جز شلوار مردان و مانتوي زنان از چشم انداز دنياي اطراف نمي ديديم.

تنها خاطره خوش آن روزها غرق شدن در روياهايي بود كه پس از خواندن كتاب هاي پدرم و معدود كتاب هاي قطوري كه چند آشنا برايم خريدند آنها فهميده بودند من از كتاب هاي مخصوص سنم متنفرم و كتاب هاي بزرگسالان را دوست دارم ولي پدر و مادرم درگير بزرگ كردن خواهر و برادرم بودند. با اينكه معني كلمات بسياري را نمي دانستم اما لذت مي بردم و دوست داشتم زودتر بزرگ شوم هر چند در آستانه سي سالگي خيلي كوچكم.

از ذيذن زن هاي حامله حالم گرفته مي شود. از خودم مي پرسم جز به دنيا آوردنش و رسيدگي به موارد جسماني, آيا از روياهايش مي پرسند يا زمان انتخاب رشته نظر فاميل و همسايه ها از عقيده فرزندشان مهم تر تلقي نمي شود؟

مي دانم قر زدم و اين كار به حتم كار خوبي براي مخاطب هاي آدمي نيست....اما آين يادداشت ها مخاطب ندارد....مگر نه اسم وبلاگ را بخوانيد.

هنوز بعضي ها حسرت مي كشند چرا جام جهاني براي ما فرصتي ايجاد نكرد، تا بريزيم تو خيابونا و برقصيم و تا صبح حال كنيم!

براي آنها مهم نيست چند روز است كه روزنامه ايران تعطيل شده و دهها نفر بيكار، غصه زندگي شان را مي خورند. اما اين جام بار ديگر نشان داد جادوي فوتبال تا چه اندازه مي تواند ايراني ها كه در هر گوشه اي از اين دنيا پراكنده شده اند را كنار هم جمع كند.

هر چند ايراني هايي كه به آلمان رفتند سرخورده به خانه هايشان بازگشتند اما فوتبال و زندگي ادامه دارد.

حتي اگر خبرنگاران روزنامه ايران تنها باشند....

مگر در اين عصر، كسي براي ساده ترين ..... مخاطبي مي يابد؟

اگر ايرانيان جز تي وي مخاطب رسانه دگري بودند ما جلوتر از عقب افتاده هايي چون مردم سرزمين هاي همسايه بوديم.

ما در زندگي روزمره مان هميشه دوست داريم ديگران مخاطب ما باشند تا اينكه ما مخاطب آنها.

در روزگار تنهايي و بي همدلي ( همزبون كم نيست ) سعي كنيم صداي ضعيف ديگران را در غوغاي منم كردن ها و خودخواهي ها بشنويم.

شايد غريقي كمك مي طلبد و افتاده اي دستي مي خواهد شايد.....